Kırık Kalpler Konçertosu Yayında!

“Gölgelerde yaşamaktı gerçeğin Bırakıp giden sensin Kaçıyorsun Korkuyorsun” “Bir hoş geldin yok mu?” Gözlerim ağır ağır kapandı, açıldı. Kirpiklerim kırpıştı. Evet, karşımdaki görüntü gerçekti. Dudaklarına yayılan o tehlikeli gülümsemenin bedenimi titrettiği kadar gerçek. “Niye buradasın?” diye sordum soğuk bir tınıda. Korkuyordum. Karşımdaki bu kadının içinde sakladıklarından deli gibi korkuyordum. Belli etme Loya. Sakın belli etme. Dudaklarındaki tebessümü kaybetmeden yanım

“Kendimden geçmişim Seni kaybetmişim Ellerim sana uzanmış Ama sen… Gitmişsin” Loya “Nasıl da biliyor Kalbim seni arıyor Sesini tanıyor Kokunu duyuyor…” Uzun zamandır elime almadığım defteri sımsıkı tutuyordu parmaklarım. Kalemin mürekkebi her bir hareketimde dağılıyordu. Mavi… her yerdeydi. Uzun zaman olmuştu. Ne bu defteri görmüş, ne de bu sayfalarda gezinmişti gözlerim. Kaç acıma ev sahipliği yapmıştı? Bilmiyordum. Ama biraz olsun bir şeyler yazmak ruhuma iyi gelmiş gibiydi

“Adam gitti, kadın delirdi.” Loya Hiç aynaya baktığınızda karşısındaki insanın bir yabancı olduğunu hissetiniz mi? Sanki saçlarınız size ait değilmiş gibi… Sanki hiç böylesine yok olmamışsınız gibi. Kalbinizin acısı gözlerinize yansımış, teninizin pembeliği gitmiş, ölüden farksız olduğunuz o tabloyla hiç karşılaştınız mı? Ben bu tabloyla yeniden tanışıyordum. Kızıl saçlarımın ışığının gittiği, mavi gözlerimin parıltısının söndüğü, bedenimin bir deri bir kemik kaldığı hâline d